Foggy day




Het is al dagen aan het misten en als de mist over de stad hangt, sta ik hier zoals iedere trouwhartige Rotterdammer vaak voor het raam zeggende: 'A foggy day in Rotterdam.' Pure meditatie, probeer het eens. Men kan desgewenst Rotterdam vervangen door Amsterdam of Zwolle, maar om het werkelijk te doorleven zal men naar de Maasstad moeten afreizen.

A FOGGY DAY IN ROTTERDAM

Je kent het wel: een middag wachten
tot het gaat misten. Wachten
tot het donker wordt. Of avond wordt. Hij
(ik heb het over hem) kijkt,
ziet lege bussen
die koppig starten, de stad in – op zoek naar meer mist?

Stemmen van mensen. Oproer? Bijval?
Hij herkent ze, de stemmen. De mensen
kent hij niet – nooit gekend.

Je kent het wel: pijnlijk nauwkeurig
kan hij je zeggen (maar hij doet het niet):
‘Nu gaat de telefoon.’
En dan gaat de telefoon. De angst
dit aan te voelen. En de angst (nog groter)
zich na tien, elf juiste voorspellingen te vergissen.

De mist is binnen.
Reeds zijn de radiatoren verkild.
Hij trekt zijn benen op. Wacht.
Het wordt donker. Of avond.
Hij trekt huiverend een haar uit zijn pols.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Crème brûlée

Mazzel tov

Sonnenschein