Heidelberg



Een week geleden na therapie - we spraken even over psychopaten - hoorde ik dat een jongeman uit Mannheim het vuur had geopend in een zaal van de medische faculteit van de universiteit van Heidelberg en zichzelf vervolgens had omgebracht bij de botanische tuin. Vóór het incident zou hij zijn vader per WhatsApp hebben laten weten dat de mensen gestraft moesten worden en dat hij een begrafenis op zee verlangde. De haat, vaak omgedraaide liefde, en zijn kogels niet veelal tranen? 

Drie jaar geleden rond Hemelvaart was ik een paar dagen in Heidelberg, innig verbonden met de Duitse romantiek (o.a. Arnim en Brentano, Hölderlin) en ik was zwaar verliefd op een jongere collega. Ze was er alleen niet bij, dat was jammer, maar daarom had ik wel de handen vrij om te dichten, woorden als tranen. Een gedicht is terechtgekomen in Ik ben de Verlosser niet, over ideaal en werkelijkheid, het verlangen en de onmogelijkheid, hemel en aarde in feite - dat is wat de mens altijd heeft verscheurd en zál de mens blijven verscheuren - en voor de Poëzieweek (thema: natuur) hierbij een ander gedicht dat toen ontstond. Zoals duidelijk moge zijn, verkeerde ik in hogere sferen, en dan kun je natuurlijk alleen te pletter vallen.

Menselijke natuur

Und ich seh' des Himmels Quelle, 
die mir lang verschlossen war, 
wie sie bricht in reinster Helle 
aus dem reinsten Augenpaar.

Joseph Freiherr von Eichendorff –‘Der Blick’

Liefste
we zien elkaar 
vluchtig
de stroom berichten
neemt toe
het voelt 
als overspel
alles is poëzie
als mens
is het echter
bij nader inzien
misschien onmogelijk
menselijk
ik voel
de doorn 
in het vlees
de natuur
moeten we
haar werk 
laten doen
laat mij maar 
dansende sterren 
baren
of zie je het 
zitten?
blijf je je ogen
gericht houden
op de hemel?
Gods schone aangezicht
en de gehele hemelse poort
daarvoor hoef je 
je ogen
niet naar de hemel
op te heffen
het woord is dichtbij
namelijk op je lippen
en in je hart
de heilige drievoudigheid
wordt daar geboren
de hemel kijkt terug
wat droeg je 
afgelopen dinsdag
stralend blauw
ik zou wel 
alle ogen
willen zijn
die op jou 
worden gericht 

Heidelberg, 30 mei 2019 (Hemelvaart)


Naschrift: toen ik begon te tinderen was er een meisje dat alleen een oog had als profielfoto. Er was een match en toen we met elkaar gingen chatten, vroeg ze of ik iets romantisch kon schrijven. Ik berichtte toen dat ik eens over een meisje had geschreven dat ik wel alle ogen wilde zijn die op haar werden gericht. Daarna werd ik meteen gecanceld. Vond ze me te obsessief of was ze jaloers of vond ze het middelmatige poëzie? Vermoedelijk een combinatie van het eerste en het derde, we moeten realistisch blijven.



Reacties

Populaire posts van deze blog

Crème brûlée

Mazzel tov

Sonnenschein