Dive bar


Afgelopen maandag was ik op stap met Katie en Kate is great, aldus the Bouncing Souls en nu ook mezelf. We bezochten onder andere George Floyd Square. Daarover op andere plekken (poëzie, de krant wellicht) meer. Vervolgens vroeg ze of ik wat wilde eten en wat. 'Vind je een dive bar leuk?' vroeg ze. Dat is een beetje een ouderwetse, shabby plek voor hamburger, bier et cetera. Er zijn vast mensen die nog niet dood willen worden gevonden in zulke plekken, maar ik krijg er zin in het leven. We liepen de donkere blocks af, rijen houten mansions met front porches en soms schommelstoelen en voordat we Matt's binnenstapten, een gezellig, ongedwongen eetcafé, vertelde Katie over een reis naar Praag. Net aangekomen zat ze in een café naast een jonge vrouw en Katie vroeg haar of er nog leuke dingen te doen waren in de stad. De ander keek haar arrogant aan, blies sigarettenrook in Katies gezicht en zei bitchy: 'How the fuck do I know? I don't even know you.' En Katie zei tegen haar: 'I really want to know you. Het was zo bizar, iemand die dat zegt móet ik gewoon leren kennen. Nu bellen we all the time.' 'Uiteraard,' antwoordde ik en dacht eraan dat dit niet alleen voor platonische relaties geldt. Om contact te maken in romantische zin hoef je als iemand je wat vraagt alleen arrogant te kijken, rook in het gezicht te blazen van de ander en iets zeggen in de trant van: 'I don't even know you.' Met de gemeenst mogelijke toon in je stem. Oefen desnoods voor de spiegel, want de gezichtsuitdrukking lijkt me ook van belang.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Crème brûlée

Mazzel tov

Sonnenschein