Vrolijkheid


Zaterdagavond ging ik tegen sluitingstijd nog even naar de Jumbo, een supermarkt waar ik vanwege die vreselijke reclames niet graag naar binnenstap, maar het is het meest dichtbijzijnd. Zo gaat dat met sommige principes. Frank Lammers moet overigens een verslaving hebben of iets dergelijks, want hij duikt op in elke Nederlandse televisieserie, waar ik überhaupt niet naar kijk, want naar Nederlandse televisieseries kijken staat gelijk aan uit je neus eten (letterlijk) gedurende de lengte van de serie. Net als bij zo goed als alle Nederlandse acteurs denk ik bij Frank Lammers als ik een personage van hem zie niet: dat is iemand anders, maar: ah, dat is Frank Lammers, of: daar heb je Frank Lammers weer. Goed, ik lijk wel Marcel van Roosmalen, die ik alleen ken van het vermakelijke Media Inside, maar verder gaat mijn interesse vooralsnog niet, want voetbal is in tegenstelling tot boksen niet als een fatsoenlijke sport te beschouwen.

Enfin, bij de kassa aangezeild met alles wat een man alleen nodig heeft, zegt de lieftallige caissière vrolijk: 'Zo, nog even snel wat boodschapjes gedaan?' Caissières zijn altijd vrolijk is mijn indruk, vrijwel zonder uitzondering, waarmee ze mij ook altijd opvrolijken. Ik heb me weleens afgevraagd waarin die vrolijkheid schuilt. Is het het type? Of zit het hem in de wellicht bevredigende activiteit van het scannen, het afrekenen? Of gewoon lekker bezig zijn zonder al te veel fysieke en mentale inspanning? Het is een mysterie, ik kan me niet voorstellen dat ze aan de lopende band zo opgewekt zijn. Misschien de aanblik van de belachelijke tronies van mensen die verschijnen en snel weer ophoepelen? In een ver verleden heb ik weleens achter de kassa gestaan in de boekhandel en dan keek ik altijd heimelijk naar wat de klanten meenamen. Volgens mij kijkt niet elke caissière naar de producten op de band om een analyse te doen, wat ik zelf altijd wel graag doe als ik in de rij sta, evenals het bekijken van de manier waarop anderen hun waren op de band leggen, wat ze dragen, wat ze zeggen, hoe hun levens er mogelijk uitzien. Wat het geheim ook moge zijn: ik kom naar de supermarkt om mezelf te kunnen voeden, te overleven, maar bij de kassa krijg ik levensvreugde op de koop toe, gratis en voor niets.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Crème brûlée

Mazzel tov

Sonnenschein