Grapjes


In de ontbijtzaal van in Il Sole op Piazza Vecchia in de bovenstad van Bergamo zit een Scandinavisch stel van middelbare leeftijd. Ze hebben een filmpje gevonden waarop de ober - grijs met baardje, type opgeruimde en goedaardige opa - te zien is. 'U bent beroemd,' roept de man hem na. De ober is niet onder de indruk, maar vraagt of ze het hem kunnen sturen. Als dat gebeurd is, zegt de Scandinaviër: 'Wij waren 17 jaar geleden ook in dit hotel, ik heb haar toen ten huwelijk gevraagd. Dat was eigenlijk in Verona, maar we logeerden eerst hier.' 'Was je dronken?' antwoordt de ober. Even later komt hij erachter dat het niet echt flatteus kan zijn voor de dame, die inderdaad niet moeders mooiste is, en komt schuldbewust bij de tafel staan en zegt: 'Ik maak altijd grapjes.'

Als de Scandinaviërs zijn vertrokken, komt de ober langs mijn tafel en zegt: 'Ja, en na 17 jaar komt hij hier om te scheiden.' Dit is waarom ik van obers houd: ze bedienen, maar eigenlijk maken ze de dienst uit. Mijn zus komt beneden. Ze heeft gedaan wat vrouwen doen. Onduidelijk wat, maar ze doen wat ze doen, zoals Devo zingt. Ik vertel haar de grapjes van de ober. Op de plaats van de Scandinaviërs is inmiddels een Nederlands stel gaan zitten. 'De volgende slachtoffers,' zegt ze met genoegen.




Reacties

Populaire posts van deze blog

Crème brûlée

Mazzel tov

Sonnenschein