Kelly

Op de dag van mijn vertrek, Witte Donderdag, word ik bij de gate opgeroepen, gelukkig samen met wat anderen. Bij de balie aangekomen denk ik, dat is Kelly, de vrouw uit het toneelstuk. En het ís Kelly – ze is nog steeds Kelly – we maken een gezellig praatje. Als we boarden is ze naar haar computerscherm aan het turen. Ik wil haar roepen en naar haar zwaaien, maar dan wend ik mijn gezicht af en kijk naar de sneeuw die wordt rondgeblazen door de ijswind. Het ziet er niet uit als Witte Donderdag, eerder als de donkere dagen voor Kerst. Op Goede Vrijdag zouden we aankomen, maar ik zou er vrede mee hebben gehad als deze all American woman me uitgeleide had gedaan voor de volgende akte. You betcha.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Crème brûlée

Mazzel tov

Sonnenschein